Armenia

Armenia to nasza tożsamość i miłość.

To piękny kraj, kultura i tradycja.

Historia Armeni

W epoce brązu i wczesnej epoce żelaza kraina zamieszkana przez Hurytów. W IX w. p.n.e. powstało tu państwo Urartu., którego osłabienie wskutek najazdów Kimmeriów i Scytów, i jego podbój przez Medów (ok. 550), ułatwiły zajęcie kraju przez Armeńczyków, indoeuropejskich lud ze wschodniej Anatolii. Bliskie pokrewieństwo języka armeńskiego i greckiego sugeruje, że Armeńczycy przybyli do Azji Mniejszej w tym samym czasie co Grecy do Grecji (XX–XVII w. p.n.e.?), ale aż do VI w. nie ma o nich żadnej wzmianki w źródłach pisanych. ok. 550 podbici, wraz z całym imperium Medów, przez króla perskiego Cyrusa Wielkiego. ok. 400 Armenia znalazła się pod władzą wodza i zięcia króla Persji Artakserksesa II, Orontesa I, założyciela dynastii Orontydów, którzy, zmienili Armenię w III w. p.n.e. w niezależne królestwo, nominalnie podległe Seleucydom. W 212 Armenia została zajęta przez króla Seleucydów, Antiocha III. Po klęsce Antiocha w wojnie z Rzymianami (190) namiestnik Armenii właściwej (tereny na wschód od Eufratu), Artakses, uniezależnił się, zakładając dynastię Artaksydów. Orontydzi utrzymali się na zachód od Eufratu, w Sofene i Kommagene.

Największą potęgę Armenia osiągnęła za panowania Tigranesa II Wielkiego (95–56 r.), który pokonany 69 r. przez Rzymian pod Tigranokertą (69 r.), 66 r. zawarł pokój z Pompejuszem, stając się wasalem Rzymu. Po wygaśnięciu dynastii Artaksydów ok. 2 r. p.n.e. żaden z protegowanych rzymskich nie zdołał założyć dynastii. Gdy zaś Rzymianie poparli pretensje królów Iberii (Gruzja) do tronu Armenii, w kraju wzięły górę wpływy Partów. Kompromisowy pokój rzymsko-partyjski 63 r. uznawał w Armenii władzę młodszej linia partyjskich Arsakidów, lenników Rzymu. Układ ten okazał się trwały i sprawił, że Armenia jako jedyne z państw powstałych na gruzach imperiów Cyrusa Wielkiego i Aleksandra III Wielkiego przetrwała do późnej starożytności. Po obaleniu Partów 226 przez Sasanidów, jako jedyny kraj, gdzie przetrwała dynastia Arsacydów, Armenia stała się obiektem szczególnie zaciekłych ataków perskich. ok. 256 zajęta przez Szapura I, 287 powróciła pod zwierzchnictwo Rzymu.
Ok. 295–301 Tyrydates (Trdat) III (261–317) został ochrzczony przez arystokratę armeńskiego, nawróconego na wygnaniu w cesarstwie rzymskiego, Grzegorza Oświeciciela. Co w konsekwencji uczyniło Armenię pierwszym w dziejach państwem chrześcijańskim. Jeszcze w IV w. doszło do chrystianizacji społeczeństwa armeńskiego i utraty przez większość elity poczucia przynależności do świata irańskiego. Armeńczycy stali się wówczas odrębnym chrześc. narodem, Ormianami. Najsilniejszym wyrazem nowej samoświadomości było stworzenie przez Mesropa Masztoca (ok. 400) specjalnego alfabetu dla języka armeńskiego, który stał się w ten sposób językiem liturgicznym i literackim.
W 363, po śmierci cesarza Juliana Apostaty, Armenia uznała zwierzchnictwo Persji. W 387 została podzielona między Rzym (Bizancjum) a Persję. Odtąd przez dwa i pół wieku stała się polem zbrojnej rywalizacji obu imperiów, zakończonej 640 wraz ze zdobyciem Bliskiego Wschodu przez Arabów.
Pod panowaniem arabskim do dużego znaczenia doszła rodzina Bagratydów. W 886 Aszot Bagratuni po uprzednim uniezależnieniu większości ziem armeńskich od kalifów utworzył własne królestwo. Pod rządami Bagratydów, trwającymi do 1080, Armenia przeżywała okres rozwoju gospodarczego i kulturalnego. Państwo Bagratydów upadło pod naporem Bizancjum, które od X w. dokonywało stopniowego podboju kraju. Cesarze bizantyńscy tytułem rekompensaty nadawali armeńskim rodom arystokratycznym posiadłości w Azji Mniejszej, doprowadzając do pierwszej masowej emigracji Ormian. Ruch emigracyjny nasilił się po wtargnięciu do Armenii w końcu XI w. Turków seldżuckich, Tylko północna część Armenii uniknęła niewoli, przechodząc jako wasalne księstwo pod zwierzchnictwo Gruzji. Uchodźcy ormiańscy utworzyli w Cylicji nad Morzem Śródziemnym własne państwo (Mała Armenia). W XIII–XIV w. ziemie armeńskie były podbijane i pustoszone przez Mongołów (1235–43) i Timura (1386–1402). W końcu XIV w. Armenię zajęli Turcy osmańscy, co spowodowało kolejną falę emigracji ormiańskiej, m.in. na Ruś. W następnych stuleciach trwała rywalizacja o ziemie armeńskie między Turcją a Persją. Na mocy traktatów z 1555 i 1639 Persja otrzymała wschodnią część Armenii. Spod panowania perskiego część Ormian przeniosła się do Indii i na Daleki Wschód.
W XIX w. część ziem armeńskich przeszła pod panowanie Rosji: po wojnie rosyjsko-perskiej 1828 do Rosji została przyłączona wschodnia część Armenii, a po wojnie rosyjsko-tureckiej 1877–78 część północną. Na tereny zajęte przez Rosję zaczęli przenosić się Ormianie z Turcji i Persji. Postanowienia kongresu berlińskiego 1878 nakładające na Turcję obowiązek przyznania Ormianom częściowej autonomii nie zostały przez nią zrealizowane. Stało się to powodem napięć ormiańsko-tureckich i eksterminacji Ormian 1895–96 oraz 1914–15 (wg źródeł ormiańskich zginęło 1,2–1,5 mln Ormian). Po rewolucji październikowej 1917 podporządkowana Rosji Armenia Wschodniej odzyskała niepodległość. Do V 1918 Armenia wchodziła w skład Republiki Zakaukaskiej, która odmówiła podporządkowania się władzom sowieckiej Rosji. W 1918 i 1920 Turcy zbrojnie najechali Armenię. Kres ich ekspansji położył układ z Sèvres, zobowiązujący Turcję do uznania granic z 1914. W 1918–20 rządy w Armenii sprawowali nieprzychylni bolszewikom dasznacy. W XI 1920 ormiańscy bolszewicy obalili rząd dasznaków i proklamowali własny, wzywając Armię Czerwoną, która do VII 1921 toczyła zacięte walki z dasznakami. W 1921 została utworzona Federacja Zakaukaska, 1922 wcielona do ZSRR. W ramach Zakaukaskiej FSRR wyznaczono granice pomiędzy Gruzją, Armenii i Azerbejdżanem, do którego włączono stare ormiańskie prowincje — Górski Karabach i Nachiczewan. W 1936 Armenia otrzymała status sowieckiej republiki związkowej.
W 1988 parlament Górskiego Karabachu przyjęł deklarację o przyłączeniu prowincji do Armenii. Wkrótce potem w Sumgaicie (azerbejdżańskim mieście nad Morzem Kaspijskim) doszło do zamieszek na tle narodowościowym i pogromu ludności ormiańskiej. 1988–91 miało miejsce wiele starć zbrojnych i pogromów, w Górskim Karabachu rozpoczęła się wojna partyzancka, 1992 konflikt ormiańsko-azerski przerodził się w regularną wojnę. W V 1994 zostało podpisane porozumienie o zawieszeniu broni. Status Górskiego Karabachu do tej pory nie został uregulowany, pomimo licznych inicjatyw dyplomatycznych. 23 VIII 1990 Rada Najwyższa Armenii ogłosiła akt suwerenności republiki (w składzie ZSRR), a 23 IX 1991 parlament proklamował niepodległość Armenii. W XII 1991 Armenia przystąpiła do Wspólnoty Niepodległych Państw (WNP). 1998–2008 prezydentem Armenii był R. Koczarian, poprzednio prezydent Republiki Górskiego Karabachu, a jego następcą został wybrany 2008 S.A. Sarkisjan, od 2007 premier Armenii, również wywodzący się z Karabachu. W 2008 A. podpisała z Azerbejdżanem i Rosją deklarację o pokojowym rozwiązaniu kwestii Górskiego Karabachu.

Ormianie w Polsce

Ormianie – jedna z dziewięciu ustawowo uznanych mniejszości narodowych w Polsce, stanowiąca część światowej diaspory ormiańskiej, żyjąca w rozproszeniu na terenie całego kraju, w zaawansowanej asymilacji oraz w wielowiekowej tradycji osadnictwa na ziemiach Rzeczypospolitej. Jak podają różne źródła, wśród nich tylko 3-8 tys. osób należą do „starej emigracji” – potomków Ormian, od dawna mieszkających w Polsce. Reszta przyjechała do kraju już w ubiegłym stuleciu, przeważnie po rozpadzie Związku Radzieckiego. Tymczasem, choć dzisiaj mało co przypomina o życiu wspólnot ormiańskich w Polsce, ich pojawienie się na ziemiach dołączonych do Korony Polskiej w XIV w. odnosi się jeszcze do czasów Rusi Kijowskiej. A kiedyś polscy Ormianie mieszkali w prosperujących wspólnotach, aktywnie biorąc udział w życiu społeczeństwa polskiego. Pierwsi przesiedleńcy ormiańscy na Krymie pojawili się jeszcze w XI wieku. Po upadku stolicy Wielkiej Armenii miasta Ani, zdobytego przez Turków-Seldżuków w 1061 roku, około 20 tysięcy ormiańskich uchodźców zostawiło ojczyznę oraz przeprowadziło się na Krym i Ruś.
W XIII wieku terytoria zamieszkałe przez Ormian, zostały spustoszone przez Mongołów. To spowodowało drugą falę ormiańskiej emigracji,
Trzecia fala – odejście Ormian z Cylicji, gdzie upadło państwo ormiańskie. W Polsce i na Rusi schronienie znalazło około 40 tysięcy Ormian. Część z nich zamieszkała we Lwowie, część – w Kamieńcu Podolskim (dołączony do Polski w 1430 roku). Czwarta fala – już z Krymu – była związana ze zdobyciem przez Turków w 1475 roku Kaffy (Teodozji), gdzie mieszkała wielka wspólnota ormiańska.
W 1356 roku Kazimierz Wielki pozwolił Ormianom ze Lwowa i Kamieńca Podolskiego na własne ustawodawstwo narodowe.
W 1367 roku nadał oficjalny status ormiańskiemu arcybiskupstwu.
Ruscy książęta przyjmowali ormiańskich emigrantów pod warunkiem ich uczestnictwa w walce z Połowcami. W roku 1270 książę Lew Halicki osiedlił w mieście, nazwa którego pochodzi od jego imienia, Ormian, dając im przywileje. Jeszcze jego ojciec, Daniel Halicki, przyciągał ich do swojego wojska. Od tego czasu Lwów stał się dużym centrum ormiańskim na ziemiach Rusi Południowo-Zachodniej, chociaż zamieszkiwali oni również w innych dużych miastach: w Łucku, Włodzimierzu (Wołyńskim), w Polsce – w Krakowie, Poznaniu, Lublinie. W drugiej połowie XIV w., kiedy król Kazimierz III przyłączył Ruś Czerwoną (wraz ze Lwowem) do Polski, on zachował za Ormianami ich przywileje.W XV wieku oni stopniowo przyzwyczajają się do miejscowego życia, jednak prawdziwy rozkwit wspólnot ormiańskich ma miejsce w następnym stuleciu. W XVI wieku Kamieniec Podolski staje się największym centrum ormiańskim w Polsce. Wtedy liczba ormiańskich rodzin tam wynosiła około 300, kiedy we Lwowie było tylko 60 rodzin. .

Ormianie w średniowiecznej Polsce nie rozmawiali w języku ojczystym. Tylko niewielka liczba przesiedleńców, którzy przeprowadzili się do południowej Polski w XVIII wieku z Rumunii, posługiwała się językiem ormiańskim.
Większość Ormian w Polsce zajmowała się handlem z bogatymi wtedy państwami Wschodu.
Dość uprzywilejowana pozycja polskich Ormian określała się nie tylko poprzez bogactwo, ale również poprzez świadczenie ważnych usług dla dworu królewskiego. Przez swoje obszerne kontakty i znajomość języków wschodnich byli oni dyplomatami pełniącymi służbę przy polskich królach. Większość poselstw do Turcji i Persji przeprowadzali właśnie Ormianie.
Polscy Ormianie mieli szeroki samorząd – sąd, zbieranie podatków itp. było sprawą wewnętrzną wspólnoty. W 1519 roku król Zygmunt Stary zatwierdził ormiański Datastanagirq (Kodeks Praw) Mkhitara Gosha, przetłumaczony na język łaciński. Ormianie w Polsce mieli własne szkoły, w których uczono, oprócz języków ormiańskiego, łacińskiego i polskiego, także geografii, arytmetyki i retoryki.
Uważa się, że Ormianie, udostępniając liczne dobra wschodnie, w pewien sposób również przyczynili się do znanej orientalizacji kultury polskiej w XVI-XVII w., kiedy to w Polsce rozwijała się moda szlachecka na wschodnie stroje, broń, pikantne jedzenie. Jednak oni byli nie tylko handlarzami lub rzemieślnikami: zachowały się liczne wspomnienia o uczestnictwie ormiańskich wojowników w wielu znanych walkach – zaczynając od znanej bitwy pod Grunwaldem do walk z Turkami pod Chocimiem, obrony Kamieńca Podolskiego. W znanej bitwie pod Wiedniem w 1683 r., gdzie wojsko polskie pod przewodnictwem króla Jana III Sobieskiego rozgromiło Turków, uczestniczyło pięć tysięcy Ormian. W Polsce Ormianie korzystali nie tylko z samorządu, ale zarówno i z wolności religijnej. Jeszcze Kazimierz Wielki w 1367 roku we Lwowie założył „na wieczne czasy” arcybiskupstwo ormiańskie podległego Katolikosowi Eczmiadzyńskiemu. Sytuacja zaczęła się zmieniać w XVI wieku, kiedy w społeczeństwie polskim pojawił się pomysł zawarcia unii – w pierwszej kolejności z prawosławnymi, ale także z Ormianami. Powstały traktaty, w których omawiano możliwość połączenia katolików z Ormianami. Jednak ogólnie świeccy i ormiańskie duchowieństwo byli wrogo nastawieni wobec unii. Niemniej jednak doszło do połączenia, chociaż miało to miejsce dopiero w następnym stuleciu, podczas panowania króla Zygmunta III.

Od tego czasu zaczyna się historia ormiańskokatolickich wspólnot w Polsce. Unia sprzyjała rujnowaniu tradycyjnego życia polskich Ormian i ich szybkiej polonizacji. W 1691 roku za arcybiskupa Wartana Hunaniana we Lwowie odbył się synod duchowieństwa ormiańskiego, na którym zostały podjęte decyzje, rozpoczynające stopniową latynizację obrządku ormiańskiego. Ormiańskie świątynie coraz bardziej przypominają polskie kościoły, coraz częściej zaprasza się katolickich duchownych dla prowadzenia nabożeństw, którzy wygłaszają kazania w języku polskim. Zaczynając od XVIII wieku Ormianie coraz bardziej polonizują się, przekształcają swoje nazwiska naśladując polskie itp. Oczywiście, to oznaczało upadek tradycyjnej kultury, jednak nie trzeba zapominać o tym, że z narodu ormiańskiego pochodzie wiele dostojnych przedstawicieli polskiej kultury słownie w każdej dziedzinie: naukowcy, muzycy, malarze, literaci.

Podczas II wojny światowej polscy Ormianie ponieśli znaczące straty. Większa ich cześć zamieszkała na zachodzie i południu państwa, a także w dużych miastach – Warszawie, Krakowie, Łodzi, Poznaniu, Gdańsku i Gliwicach (teraz tam znajduje się ormiańska świątynia – cudotwórczy obraz Matki Bożej Łysieckiej).

Po rozpadzie Związku Radzieckiego do Polski zaczęły przybywać tysiące Ormian z teraz już niepodległej Armenii. Na początku Ormianie ze „starej emigracji” czujnie zachowywali się wobec nowoprzybyłych. Tylko z biegiem czasu  pokonuje się wyobcowanie, obie grupy stopniowo integrują się.

W 1980 roku w Krakowie powstało Koło Zainteresowań Kulturą Ormian. Podobne koła powstały także w Poznaniu i Warszawie. W  Polsce kilka lat temu z inicjatywy lokalnego oddziału „Koła” otwarto ormiańskie szkoły. W Krakowie w 2004 roku otwarto szkołę języka ormiańskiego.

Atrakcje

Matenadaran – Muzeum Rękopisów Staroormiańskich
Muzeum Historii Armenii
Plac Republiki
Muzeum i Pomnik Ofiar Ludobójstwa Ormian
Kaskadą
Muzeum Siergieja Paradżanowa
Budynek Opery
Aleja Północna
Muzeum Arama Chaczaturiana
Park Krajoznawczy
Muzeum Martiros Sariana
Muzeum Sztuki Ludowej
Plac Wolności
Erywańska Fabryka Koniaków
Centrum Sportowo-Koncertowe
Twierdza Erebuni – Arin Berd

Wiza wjazdowa

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów Republiki Armenii nr 1255-N z dnia 4 października 2012 r. obywatele krajów członkowskich Unii Europejskiej i krajów-sygnatariuszy Układu z Schengen – w tym Polski – zostali od 10 stycznia 2013 r. zwolnieni z wymogu posiadania wizy, jeśli okres ich pobytu na terytorium Republiki Armenii nie przekracza 180 dni w ciągu roku. Warunkiem jest posiadanie paszportu ważnego jeszcze co najmniej 6 miesięcy od daty przybycia.

W przypadku, gdy planowany pobyt przekracza 180 dni, należy zwrócić się z wnioskiem o wydanie karty pobytu do Oddziału ds. wiz i rejestracji cudzoziemców (OVIR – Otdel Viz i Registratsii), który mieści się w Erywaniu przy ulicy Masztoca 13A (godz. pracy: pon.-pt. 9.00 – 18.00 z przerwą od 13.00 do 14.00). Wniosek należy złożyć nie później niż 30 dni przed końcem dozwolonego 180-dniowego okresu legalnego pobytu. Koszt rocznej karty pobytu wynosi 105 000 dramów.

Więcej informacji znaleźć można na stronie poradnika „Polak za granicą” Ministerstwa Spraw Zagranicznych: http://poradnik.poland.gov.pl/

Pieniądze

Oficjalną walutą Republiki Armenii jest dram armeński (AMD). W obrocie są monety 10-, 20-, 50-, 100-, 200- i 500-dramowe oraz banknoty o nominale 1000, 5000, 10 000, 20 000, 50 000 i 100 000 dramów. Dramy najłatwiej uzyskać, wymieniając dolary, euro lub rosyjskie ruble. Wymiana innych walut jest możliwa, podobnie jak wypłacenie pieniędzy z bankomatu, jednak miejsc, które to umożliwiają, jest zdecydowanie mniej. Dlatego podróżując po Armenii, najlepiej dysponować dolarami, euro lub rublami.

Numery kierunkowe

Armenia 374

Erywań 374 10

Aby zatelefonować z Polski do Armenii, należy wybrać:

00-374 – numer kierunkowy miasta – numer abonenta

Aby zatelefonować z Armenii za granicę, należy wybrać:

00 – numer kierunkowy kraju – numer kierunkowy miasta – numer abonenta

Aby zatelefonować z jednej miejscowości w Armenii do innej, należy wybrać:

0 – numer kierunkowy miasta – numer abonenta

 

Telefony alarmowe

Straż pożarna 101

Policja 102

Pogotowie ratunkowe 103

Natychmiastowa pomoc w przypadku zagrożenia życia 118

Ruch uliczny

Ruch uliczny w Armenii jest prawostronny. Dla samochodów osobowych obowiązują ograniczenia prędkości do 60 km/h w terenie zabudowanym do 90 km/h na drogach ekspresowych. Znalezienie miejsca parkingowego nie przysparza trudności. Dopuszczalne stężenie alkoholu we krwi kierowcy wynosi 0,5 promila (bezpiecznie można spożyć jedną 330-mililitrową butelkę piwa).

Strefa czasowa

GMT +4. Od 2012 r. w Armenii nie zmienia się czasu z zimowego na letni, różnica czasu między Armenią a Polską wynosi zatem +2 godziny w czasie obowiązywania w Polsce czasu letniego (od ostatniej niedzieli marca do ostatniej niedzieli października) i +3 godziny przez resztę roku.

Święta państwowe

31 grudnia do 7 stycznia – ferie Świąt Bożego Narodzenia (wolne od pracy)

28 stycznia – Dzień Sił Zbrojnych

8 marca – Międzynarodowy Dzień Kobiety (wolny od pracy)

7 kwietnia – Święto macierzyństwa i piękna (obchodzone w Dzień Zwiastowania Pańskiego)

24 kwietnia – Dzień Pamięci Ofiar Ludobójstwa Ormian (wolny od pracy)

1 maja – Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy (wolny od pracy)

9 maja – Dzień Zwycięstwa i Pokoju (wolny od pracy)

28 maja – Dzień Pierwszej Republiki (na cześć ustanowienia Republiki Armenii w 1918 r.; wolny od pracy)

5 lipca – Dzień Konstytucji (wolny od pracy)

21 września – Święto Niepodległości (wolne od pracy)

7 grudnia – Dzień Pamięci Ofiar Trzęsienia Ziemi 1988 Roku

Najważniejsze święta religijne

6 stycznia – Boże Narodzenie

14 lutego – Trndez

Święto obchodzone 40 dni po Bożym Narodzeniu, przez Apostolski Kościół Ormiański jako Święto Ofiarowania Pańskiego (w Świątyni Jerozolimskiej, gdzie Dzieciątko Jezus przyjął starzec Symeon, stąd nazwa święta, oznaczająca „wyjść na spotkanie Panu”). Najważniejsza część obchodów polega na paleniu ognisk, symbolicznie związanych z nadchodzącą wiosną.

Cachkazard (Niedziela Palmowa)

Obchodzona na tydzień przed ormiańską Wielkąnocą. Wedle tradycji dziewczęta i chłopcy, założywszy najlepsze ubrania i wianki ozdobione kwiatami i gałązkami, wymieniają się tego dnia palemkami.

Wielkanoc

Dzień Zmartwychwstania Zbawiciela. Spotkanych tego dnia ludzi pozdrawia się słowami „Chrystus zmartwychwstał”, na które odpowiedź brzmi „Zaprawdę nam zmartwychwstał”. Na 10 dni przed Wielkąnocą kobiety umieszczają w talerzu z wodą ziarna pszenicy i soczewicy, by gdy nadejdzie święto położyć na zielonym od pędów naczyniu pisanki. Stanowi to najważniejszy element dekoracji wielkanocnego stołu.

Wardawarr (Święto Przemienienia Pańskiego)

To święto niezwykle lubiane przez Ormian obchodzone jest w 14. niedzielę po Wielkiejnocy. Według prastarej legendy pogańska bogini płodności i źródeł, Astghik, napełniała Armenię miłością, rozdając róże i sprawiając, że płynęła z nich woda. Po przyjęciu chrześcijaństwa święto na jej cześć zmieniło nieco charakter, nadal jednak czerpie swą nazwę od tych kwiatów. Do bogini nawiązują też obchody, podczas których wszyscy, niezależnie od płci i wieku, od wczesnego rana do wieczora polewają się nawzajem wodą.

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Podczas tego święta, przypadającego na sierpień, w kościołach odbywa się tradycyjne doroczne błogosławienie winogron. Jest to zarazem okres rozpoczęcia żniw.

Chaczwerac (Święto Podwyższenia Krzyża Pańskiego)

Święto poświęcone pamięci zmarłych, obchodzone w niedzielę przypadającą najbliżej 14 września.. Tego dnia Ormianie odwiedzają groby bliskich i ucztują na nich, czcząc w ten sposób tych, którzy od nich odeszli.

Targmanczanc Ton

Święto to w wymiarze religijnym upamiętnia Mesropa Masztoca i jego uczniów, którzy po utworzeniu ormiańskiego alfabetu dokonali pierwszych przekładów Biblii i innych dzieł na język ormiański (stąd nazwa, oznaczająca „święto tłumaczy”). Obchody poświęcone są także wybitnym postaciom z dziejów ormiańskiej kultury, oświaty i nauki. Od 1979 r. zgodnie z wnioskiem Związku Pisarzy Armenii ten październikowy dzień co drugi rok obchodzi się jako święto narodowe.

http://www.armeniawycieczki.com/przydatne_informacje/